روز اول: گند زده­ایم . گناه کرده­ایم ، خسته­ایم باید استراحت کنیم تا فراموش کنیم. بدنمان درد می­کند، سرمان هم سنگین است، کمی هم ضعف کرده­ایم باید غذا بخوریم تا سنگین شویم و فراموش کنیم، یا اصلا حتی غذا نخورده همانجا از شدت خستگی و کوفتگی بخوابیم، خواب هم که خواب است دیگر بیدار نیست.

 یک روز اول دیگر: خوشحالیم، احساس سرخوشی داریم کارهایمان را درست انجام داده­ایم و ته قلبمان یک چیزی فریاد می­زند که احسنت! اگر فقط چند ماه همین طور باشی همه چیز درست می­شود. به هر صوت اگر از یک زاویه بسته نگاه کنیم این روز به عنوان سلول سازنده سال به طور مجرد به خوبی گذشته است.. چه خوب! این فکر تا شب و البته آخر شب – و البته قبل از خواب در اوج- مداوم حوالی مغزمان پرسه می­زند. چه خوب بود اگر همه­ی روزهایمان این جور بود و پشت این حرف حسرتی است از روزهای قبل و البته انبوه سالها که به این خوبی نبوده ولی نباید زیاد جدیشان بگیریم و شادیمان را خراب کنیم. ما مطمئنیم و با تکرار مداومش خودمان هم باورمان شده روز خوبی را گذرانده­ایم؛ حالا چه در سر کار، چه در روابط خانوادگی در مثلا یک روز تعطیل و چه تحویل پروژه یک درس یعنی کوچکترین قسمتی از یک کل که احساس رضایت تولید می­کند.

آها! پس همه­مان احتمالا  اینجا توافق داریم، که از یک روز واقعا خوب صحبت می­کنیم و قصد طنز و مسخره کردن هم نداریم. اما ما تمام این روز فراموش کرده بودیم! چه چیزی را؟ نمی­گویم. اما نگاه کنید ما تمام امروز فراموش کرده بودیم فقط مزیتش نسبت به روز قبلی این است که برای ما تعمدی به آن شدت- که محرکش احساس گناه، پشیمانی و سرخوردگی است-  وجود نداشت. ما تمام امروز فراموش کرده بودیم ولی نا محسوس بود. روز قبل چون به تلخی فرجام یافته بود باید آن تلخی را تف می کردیم، که کردیم.

و امروز چون خوشحالیم و روز خوبی بود باید فراموش کنیم نه آنکه اتفاقات آن روز را که روح آن روز را، که همین کار را هم کردیم. چطور؟ این بار دستهای خوشی آمد و روی چشمانمان را گرفت.