تحلیل هنرمندانه­یRupert Cornwell   از روزنامه  The Independent of London، درباره نامه­ی احمدی­نژاد به بوش؛(متن کامل) 

The letter "is another sign of how the two longtime adversaries may be engaged in a delicate dance towards some kind of contact, after a generation of estrangement," according to Cornwell

Iran Letter's Surprising Result  ؛ این مقاله هم گزارش جامعی است از بارتاب رسانه­ای نامه­ی احمدی­نژاد:(متن کامل)

ره نبردیم به مقصود خود اندر شیراز

خرم آن روز که حافظ ره بغداد کند

□

و لا تَسلُبنی ما مَننتَ بهِ عَلَیّ

 امروز در خیابان انقلاب از کنار هردکه روزنامه فروشی که رد می­شدم نگاه می­کردم به روزنامه­ها و مطبوعات روی پشخوان،  پی چیزی میگشتم که خودم هم نمی­دانستم چیست، چیزی که چنگی به دل بزند نبود که هیچ، دیدارشان بیشتر مایه رنج خاطر بود- به نمک می­مانستند روی زخم- از کنار دکه چهارم هم چشمی چراندم و گذشتم چند قدم جلوتر میخکوب شدم، برگشتم روی پیشخوان را دوباره نگاه کردم، یک بسته هفته نامه "گل آقا" با یک کش قیطانی به دورش روی میز بود؛ انگار که یک آشنای قدیمی  را بعدِ سالها دیده باشم زل زدم به آرم هفته نامه، طوری که انگار یک موجود زنده است، روی جلد را همانجا خواندم، از ته دل خندیدم  - بخوانید حسرت خوردم –  موقع حساب کردن پول هم نگاه روزنامه فروش چنان بود که دلتنگیش آشکار، آخر چند کلمه ای گفت :" ،آقا روی جلدش رو دیدی؟ عجب ... " این طرز رفتار از این جماعت برایم تازگی داشت، در راه مجله به دست می­رفتم و هر از گاه اگر کسی چشمش به جلد می­افتاد خنده یر لبش می­آمد ، چند نفری را با چشم دنبال کردم خنده­شان آنقدر کش پیدا کرد که انگار باقی مانده غذایی لذیذ را در میان دندانها می­جستند و چون ناگهان تمام می­شد چهره­شان در هم می­رفت.

"کیومرث صابری" از آن آدم­هایی بود که در ذهنم نامشامان را " لات فکری" گذاشته­ام؛

یعنی نه با کسی رودر باییستی می­کرد، نه فقط قصد نیش و نیشتر زدن داشت و نه از اهالی شهر نق و ناله­های مزمن بود، از همه مهتر تسلیم آداب و عرف­های من در آوردی جامعه نمی­شد، بی تعلق بود ، یک لاقبا و دستگاه فکریش خود ساخته، مثل مشتی­های - قدیم- واقعی؛ یک لوتی فکری.

عباس (از نویسندگان گل آقا) تعریف می­کرد در سال 62 مشاور فرهنگی شهید رجایی بوده، خودش میگفت: « یک روز صبح آمدم محل کار، دیدم برگه­ای روی میز است برای گزینش و سؤال های هم نوشته، پیوستی هم داشت با کلی عذر خواهی که فرمالیته است و...»او هم نامه­ای روی برگه گزینش گذاشت و استعفا. استعفایی که ابتدا کسی باور نمی­کرد اما خداحافظی او بود برای همیشه از مناصب دولتی.

■

چند مطلب از ویژه­نامه گل آقا، جهت بسط شادی­­ها؛

نشئه­یِ صهبا نمی­ارزد به تشویش خمار...

آقا من پایه­ام،...

>> الاحسانُ باِ لاتمام

□

بین معلق بودن با قرار داشتن چه رابطه­ایه؟!   

>> تلاش کرده­ام با همان زبانی که در فیلم هست، حرفم را بزنم؛

" شما فرض مثال رفتی رستوران، که چی؟ غذا بخوری، غذا را تو بشقاب می­خوری، نه! حالا توی بشقابت چیزی نیس، خوب چطور می­شود، عادت نداری، عصبانی می­شوی، نه؟ اما می­بینی دیگه گشنه نیستی، چطور شد؟ اینجا این طور سیر می­شوی با دیگر جاها فرق می­کند، قشنگه نه، خیلی قشنگه، مطلب را درست تحویل بگیر. می­تونی قشنگ باشی! این فیلم هم همین است، نشسته­ای روی صندلی سینما، عادت کرده­ای توی سینما فقط یک طور فیلم ببینی مثل غذا خوردن، یادت هست که، ها باریکلا، خب این هم یک جور دیگر، قشنگ هم هست اگر بفهمی! عادت می­کنی، چشمهایت را ببند! اصلا مگه باید همه چیز را ببینی؟! "     

□

طی این مرحله بی­همرهی خضر مکن!

□

قطره­ای کز جویباری می­رود

از پی انجام کاری می­رود

هر ساعت از نو قبله ای با بت پرستی میرود

توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را